ساخت روکش‌های{0}مقاوم در برابر آتش توسط سناریوی کاربردی خاص تعیین می‌شود، که درجه بندی آتش و پیکربندی ساختاری مورد نیاز را دیکته می‌کند. روش متداول شامل انتخاب مواد عایق پایه-مانند پشم سنگ، پتوهای الیاف سرامیکی، یا الیاف سیلیکات آلومینیوم{3}}و پردازش آنها به شکل ورق یا رول به اندازه اجزای هدف برای بسته بندی بعدی است.
پس از تشکیل لایه پایه، تقویت کننده اعمال می شود. پارچه فایبرگلاس، مش فلزی، یا پوشش‌های معدنی با دمای بالا- معمولاً با مواد عایق ترکیب می‌شوند تا استحکام کششی کلی و پایداری ساختاری را افزایش دهند. این مرحله بر حصول اطمینان از حفظ عملکرد محافظتی مواد-جلوگیری از انقباض، ترک خوردن، یا جدا شدن-در شرایط دمایی-بالا تمرکز دارد، در حالی که سازگاری آن را در حین نصب بهبود می‌بخشد.
پس از آن، یک لایه کپسوله بیرونی برای افزایش مقاومت در برابر رطوبت، مقاومت در برابر خوردگی و قابلیت آب و هوا اعمال می شود. روش‌های متداول شامل اعمال فویل آلومینیومی، پوشش‌های{1}مقاوم در برابر آتش، یا فیلم‌های محافظ برای اطمینان از عملکرد پایدار در طول عمر محصول است. اگرچه این لایه به طور مستقیم به عایق حرارتی کمک نمی کند، اما نقش مهمی در افزایش طول عمر محصول دارد.
مرحله نهایی شامل تکمیل و آزمایش، شامل برش، شکل دادن، و مونتاژ (از طریق دوخت یا چسباندن)، و به دنبال آن تست دقیق مقاومت در برابر آتش، چگالی و پایداری است. محصولات بسته بندی مقاوم در برابر آتش فقط پس از رعایت تمام استانداردهای مربوطه برای کاربردهای مهندسی واقعی تایید می شوند.