خود پوشش مقاوم در برابر آتش دارای رسانایی حرارتی پایینی است و به عنوان یک مانع حرارتی عمل می کند که انتقال گرما به ساختار زیرین را کند می کند و در نتیجه سرعت گرم شدن جسم محافظت شده را کاهش می دهد.
تحت دماهای بالا پایدار، برخی از مواد مقاوم در برابر آتش{0}}تغییرات فیزیکی یا شیمیایی{1}}مثل منبسط شدن برای تشکیل یک لایه زغال سنگ متخلخل، آزاد شدن آب متبلور برای جذب گرما، یا ایجاد یک ساختار عایق پایدار، می‌شوند. این دگرگونی‌ها عایق حرارتی را بیشتر می‌کنند و به طور موثر لایه محافظ را «خود{3}}ضخیم می‌کنند و پایداری مواد را در هنگام آتش‌سوزی افزایش می‌دهند.
روکش‌های{0}مقاوم در برابر آتش همچنین برای محدود کردن تماس بین اکسیژن و مواد قابل احتراق عمل می‌کنند و احتمال گسترش آتش در ساختار محافظت‌شده را کاهش می‌دهند. برای موادی مانند فولاد-که می‌توانند به سرعت در دماهای بالا استحکام ساختاری خود را از دست بدهند-این مکانیسم تأخیر در افزایش گرما و مسدود کردن انتقال حرارت بسیار مهم است، زیرا زمان ارزشمندی را برای تخلیه پرسنل و عملیات اطفای حریق می‌خرد.