هیچ مقدار ثابت و واحدی برای ضخامت بسته بندی مقاوم در برابر آتش- وجود ندارد. در عوض، بر اساس ترکیبی از عوامل، از جمله درجه‌بندی مقاومت در برابر آتش، نوع عنصر ساختاری محافظت‌شده و ویژگی‌های مواد، تعیین می‌شود. در طراحی مهندسی، ضخامت معمولاً از طریق-آزمایش مقاومت در برابر آتش یا روش‌های محاسبه استاندارد شده برای برآوردن حد مقاومت در برابر حریق{4}} تعیین می‌شود.
به طور کلی، هر چه مدت زمان لازم برای مقاومت در برابر حریق{0}} بیشتر باشد، ضخامت لازم بیشتر است. به عنوان مثال، در حفاظت از سازه های فولادی رایج، دستیابی به حد مقاومت یک ساعته در برابر آتش سوزی ممکن است فقط به لایه نسبتاً نازکی از پوشش نیاز داشته باشد. با این حال، اگر نیاز به دو{4}} یا سه- ساعت افزایش یابد، ضخامت مواد باید افزایش یابد، یا از ساختار کامپوزیت چند لایه برای ارائه عایق حرارتی پیشرفته استفاده شود. هدایت حرارتی مواد مختلف نیز مستقیماً بر طراحی ضخامت تأثیر می گذارد. موادی مانند الیاف سرامیکی اغلب می‌توانند با لایه‌های نسبتاً نازک به درجه‌های مقاومت در برابر حریق{8} بالا دست پیدا کنند، در حالی که مواد پشم سنگ ممکن است به کاربرد ضخیم‌تری نیاز داشته باشند.
نوع عنصر ساختاری نیز بر الزامات ضخامت تاثیر می گذارد. ضخامت طراحی برای ستون ها و تیرهای فولادی به دلیل تغییر در قرار گرفتن آنها در برابر آتش متفاوت است. برای اجزای باریک مانند کابل ها و لوله ها، به جای افزایش ضخامت، بر یکپارچگی و یکنواختی پوشش تأکید می شود. در طول ساخت و ساز واقعی، عواملی مانند عملیات مشترک، روش‌های بست، و تحمل‌های ساخت در نظر گرفته می‌شوند و حاشیه‌های طراحی به‌طور مناسب افزایش می‌یابند تا اطمینان حاصل شود که عملکرد کلی مقاومت در برابر آتش مطابق با استانداردهای لازم است.
بنابراین، ضخامت پوشش مقاوم در برابر آتش توسط نهاد طراحی بر اساس ارزیابی جامع کدهای ایمنی آتش‌سوزی مربوطه، داده‌های آزمایش مواد و شرایط خاص پروژه، به جای اعمال یک مقدار عددی ثابت، تعیین می‌شود.