درجه حفاظتی پوشش‌های مقاوم در برابر حریق معمولاً به مدت زمانی اشاره دارد که می‌توانند یکپارچگی سازه و عایق حرارتی را در شرایط استاندارد آتش حفظ کنند. این به طور کلی به عنوان "رتبه مقاومت در برابر آتش" در ساعت بیان می شود. رتبه‌بندی‌های رایج شامل 0.5، 1، 1.5، 2، و حتی 3 ساعت است، با رتبه‌بندی‌های مختلف که مطابق با الزامات کاربردی مهندسی خاص است.
در عمل، رتبه‌بندی‌های پایین‌تر (مثلاً 0.5-1 ساعت) اغلب برای اجزای غیر مهم در ساختمان‌های عمرانی عمومی، مانند حفاظت از کابل‌های خاص یا لوله‌های کمکی استفاده می‌شود. رتبه‌بندی‌های متوسط (۱ تا ۲ ساعت) اغلب در مناطقی با الزامات ایمنی آتش‌سوزی سخت‌گیرانه‌تر، مانند ساختمان‌های تجاری، فضاهای زیرزمینی و اتاق‌های تجهیزات اعمال می‌شوند. درجه بندی های بالا (2 ساعت یا بیشتر) معمولاً برای بارگیری اعضای سازه فولادی باربر یا سیستم های حیاتی حیاتی اعمال می شود تا از پایداری سازه اطمینان حاصل شود و زمان کافی برای تخلیه پرسنل در طول آتش سوزی فراهم شود.
درجه بندی حفاظت در درجه اول بر اساس استانداردهای ملی یا صنعتی تست ایمنی آتش نشانی تعیین می شود. اینها شامل شبیه‌سازی یک منحنی افزایش دمای استاندارد برای ارزیابی اینکه آیا مواد در بازه زمانی مشخص شده از کار می‌افتند یا خیر{2}}به‌عنوان مثال، از طریق فراتر رفتن از محدودیت‌های دما در سمت در معرض دید، شکست ساختاری یا از دست دادن قابلیت‌های عایق حرارتی، شامل می‌شود. در نتیجه، درجه حفاظتی یک ماده روکش ضد حریق خاص می‌تواند بسته به عواملی مانند ضخامت، چگالی یا ساختار کامپوزیت متفاوت باشد.
در طراحی مهندسی، درجه حفاظت به صورت مجزا تعیین نمی شود، بلکه از طریق یک ارزیابی جامع که نوع ساختمان، عملکرد مورد نظر و سطح خطر را در نظر می گیرد، تعیین می شود. انتخاب رده‌بندی مناسب در برابر حریق{1}}با رعایت استانداردهای نظارتی و نیازهای حفاظتی عملی، تعادلی بین هزینه و ایمنی ایجاد می‌کند.